Zvonko Vujin – Zlatna rukavica i gromovnik sa Begeja

Nakon završetka Drugog svetskog rata, već 1945. godine, razvoj boksa u Zrenjaninu bio je primetan. Iako sam start nije bio naročito uspešan, 10 godina kasnije u Zrenjanin stižu prve titule. Bokseri Banata osvajaju Kup Vojvodine I postaju njeni prvaci.

U bokserskom klubu „Banat”, 1958. godine dolazi do smene generacija.

U prvi plan dolaze nova imena koja pišu istoriju ovog sporta, a među njima je bio I Zvonimir – Zvonko Vujin.

Zvonko Vujin rođen je u Zrenjaninu, 28.jula 1943. godine. Važio je za jednog od najboljih boksera lake kategorije stare Jugoslavije, Evrope i sveta, kako 60-tih tako i 70-ih godina dvadestog veka.

Njegova ljubav prema boksu razvila se još u ranom period njegovog odrastanja, sa samo 11 godina, kada je i prvi put kročio u salu za vežbanje, iz koje su ga proterali zbog izražene mršavosti tela.

Odrastao je u tzv. bolničkom kraju, i u svom gradu najpre bio poznat po tučama, razbojništvu, neredima koje je pravio. Stariji sugrađini su ga najviše osuđivali, a pojedinci ga nazivali i „antihristom”.

Niko od njih nije postavio pitanje: Šta je to što je Zvonka odvelo na stranputicu?

Nakon samog rođenja, Zvonka su roditelji napustili i ostavili na čuvanje baki, uz koju je i odrastao. Majka mu se kasnije preudala, a oca je prvi put video nakon 20 godina.

Iako je imao teško detinjstvo i bio neprihvaćen, postojao je ipak jedan čovek, Mile Lekić, koji je verovao u njega i uz čiju pomoć se Zvonko 1957. godine vratio u salu, iz koje je predhodno isteran. Čovek koji mu je pružio svoju ruku, vratio ga na pravi put, bio njegova podrška i savetnik kako za život tako i za sport.

Uz boks, Zvonko je završio prvu godinu Više Pedagoške Škole za fizičko i zdarvstveno vaspitanje, a kasnije i položio ispit za bokserskog trenera.

Nakon samo godinu dana aktivnog treniranja, 1958. godine postaje juniorski prvak SFR Jugoslavije. Od 1962. Godine zajedno sa svojim klubskim drugovima punio je Halu sportova „Medison”, podižući boks na mnogo viši nivo. To je doprinelo da 70-ih godina prošlog veka, ovaj sport postane prvorazredna atrakcija u Zrenjaninu.

Kažu da je imao dinamit u pesnicama, što svakako potvrđuju i njegovi brojni uspesi. Osvajač je brojnih zlatnih medalja na prevenstvima Jugosalavije u periodu od 1965. do 1972. godine. Osvajač zlatnih i srebrnih medalja na evropskim i balkanskim šampionatima od 1966. do 1971. godine.

Dobitnik „Zlatne rukavice” na meču šampiona 1965. i osvajač trofeja „Oskar” 1971. godine. Dva puta je bio učesnik na Olimpijskim igrama, prvi put 1968. u Meksiku, a drugi put 1972. u Minhenu, sa kojih se vratio okićen bronzom.

Bio je stalni član reprezentacije Jugoslavije, za koju je boksovao 17 puta, a izgubio samo 4 meča.

Zvonko Vujin stajao je rame uz rame velikih imena ovog sporta, kao što su:

Slobodan Kačar, Pavle Šovljanski, Tadija Kačar, Mate Parlov i drugi. Nakon završetka svoje takmičerske karijere, ostao je veran svom gradu i klubu iz kojeg je potekao, trenirajući mlađe naraštaje.

Legenda srpskog boksa, Zvonko Vujin, ispisao je istoriju ovog sporta kako u svom gradu tako i u svojoj državi. Boreći se u ringu, goreo je sa željom srca samo da bi čuo himnu svoje zemlje na pobedničkom postolju. Na početku bokser lepog tehničkog stila, a na kraju fajter lavljeg srca. Nikad na podu, uvek na tronu.

Najbolji bokser Zrenjanina i jedan od sportskih velikana Jugoslavije, Zvonimir- Zvonko Vujin, preminuo je 08. decembra 2019. godine u svom rodnom gradu, u 76-oj godini života.

Sandra Baltić Kučanda

Više Škorpija nego Devica. Žena vrele krvi čudnog spoja Vojvodine, Cetinja i Banije. Žena koja hrabro prati glas srca i sledi svoje snove. Ljubitelj prirode, fotografije, muzike, filma, pisanja i svakog oblika kreativnosti u kojoj čovek može izraziti sebe. Žena koja voli i grli život davajući mu najbolje od sebe.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *