Radivoje Korać – legenda koja živi kroz takmičenja

Radivoje Korać, u narodu poznat kao Žućko, jedan je od pripadnika čuvene generacije koja je Jugoslaviju dovela na svetski tron. Ovaj skromni momak riđe kose rođen je 5. novembra 1938. godine u Somboru. Posle drugog svetskog rata porodica se seli za Beograd, a sa šesnaest godina Radivoje započinje svoju blistavu košarkašku karijeru.

Tih, stidljiv i povučen, kakav je bio, na prvi pogled nije delovao naročito spretno, ali kada bi uzeo loptu u ruke svi bi videli da se radi o košarkaškom geniju.

Prvu utakmicu odigrao je za svoje odeljenje u srednjoj školi, a mesto u timu dobio je zahvaljući svojoj visini od 193cm. Profesionalnu karijeru započeo je u BSK (OKK Bograd) na poziciji krilnog centra, a trener mu je bio čuveni Borislav Stanković, koji je odmah prepoznao veliki potencijal u mladom igraču.

Ostaće zapamćeno da je na jednoj utakmici juniorske lige njegov tim zabeležio 33 poena, a on bio jedini strelac.

Žućkov uspon bio je munjevit. 1958. godine, sa devetnaest godina, debitovao je u prvoj ligi. Sedam puta uzastopno je bio prvi strelac lige što je najviše u istoriji jugoslovenske košarke. Nikome, ni pre, a ni posle njega to nije pošlo za rukom, a prosek poena po utakmici bio je 32,7.

Sa  OKK  Beogradom četiri puta je osvojio prvenstvo Jugoslavije – 1958. 1960. 1963. i 1964., a 1960. bio je proglašen za sportistu godine u Jugoslaviji. Tri puta je proglašen za člana najboljeg evropskog tima.

Na utakmici Kupa evropskih šampiona protiv Alvika iz Stokholma, 1965. godine, Korać je postigao 99 poena i tako umalo srušio rekord Vilta Čemberlejna koji je 1962. godine na utakmici Filadelfije i Njujork Niksa postigao 100 poena.

Foto: Pinterest.com

Karakteristično je bilo i njegovo izvođenje slobodnih bacanja. Držao je loptu pre šuta neposredno iznad terena sa obe ruke odozdo. U jednoj emisiji na belgijskoj televiziji postigao je 100 bacanja iz isto toliko pokušaja.

Posle OKK Beograda, Radivoje Korać karijeru nastavlja u Belgiji u Standardu iz Liježa gde je takođe bio najbolji strelac, a potom se seli u Italiju i igra za Petrarku iz Padove. Na žalost, Petrarka će biti njegov poslednji klub, a Korać će ostati zapamćen kao najbolji strelac italijanskog prvenstva sa postignutih 592 poena na 22 utakmice.

1958. godine, sa nepunih dvadeset godina, popularni Žućko će prvi put zaigrati za reprezentaciju Jugoslavije i time dati neprocenjiv doprinos u razvoju i popularizaciji košarke na ovim prostorima.

Sa nacionalnom selekcijom osvojio je pet zlatnih medalja – na Balkanskim igrama 1961., 1962., 1963. 1964. i 1967. Srebrnim odličjem okitio se na Olimpijskim igrama 1968., zatim na Svetkim prvenstvima 1963. i 1967, kao i na Evropskim prvenstvima 1961. i 1967.

Tri puta je bio najbolji strelac Evropskog prvensta – u Beogradu 1961., Vroclavu 1963. odakle ima i bronzanu medalju, i 1965. godine u Moskvi. Nacionalni dres je obukao 157 puta i postigao 3265 poena.

Osim neospornih sportskih kvaliteta, Radivoje Korać je posedovao one druge, ljudske. Skroman, tih, nenametljiv, svojevremeno je odbio dvosoban stan i tristaća koje mu je ponudio Aleksandar Saša Gec, tadašnji direktor Crvene Zvezde.

Apsolvent Elektotehničkog fakulteta, bio je strastveni zaljubljenik u umetnost. Voleo je muziku, knjige, pozorište, operu. Kažu da je upravo on doneo prvu ploču Bitlsa u Beograd. Divio se Laliću, Crnjanskom, Lubardi, Konjeviću, a bio je veliki prijatelj sa našim nobelovcem Ivom Andrićem.

Foto: Pinterest.com

2. juna 1969. godine posle utakmice Jugoslavije i selekcije Bosne i Hercegovine, žurio je da stigne na reprizu predstave ,,Kosa” koja se igrala u Atelje-u 212. Na žalost, na tu predstavu nikada nije stigao. Izgubio je život u teškoj saobraćajnoj nesreći koja se dogodila 12km od Sarajeva.

Hiljade ljudi stajalo je pored puta kako bi odali poslednju počast  Radivoju Koraću, a kolona se protezala kilometrima po izlasku iz Sarajeva. Korać je prvi sportista sahranjen u Aleji velikana, a na samo insistiranje tadašnjeg predsednika Josipa Broza Tita, Žućkov kovčeg je umesto nacionalnom, bio prekriven olimpijskom zastavom.

,,On je bio veći od zemlje koju je predstavljao. Pripadao je celom svetu” – rekao je Tito.

Košarkaški savez je doneo odluku da se 2. juna više nikada ne odigra niti jedna utakmica, a na mestu pogibije ovog slavnog košarkaša podignut je spomenik koji je tokom rata u Bosni srušen.

Po završetku rata, okolni meštani, bez obzira na nacionalnu pripadnust, sami su se organizovali i podigli Obelisk na mestu Koraćeve pogibije.

Na predlog generalnog sekretara Vilijama Džonsa, 1971. godine FIBA je u Koraćevu čast ustanovila takmičenje Kup Radivoja Koraća.

Huventud, Limož, Barselona, Real Madrid, Paok, Alba, Efes Pilsen, Crvena Zvezda, Partizan, samo su neki od timova koji su podigli pehar nazvan ,,Žućkova levica”.

Ovo takmičenje je ugašeno 2002. Godine, a nacionalni kup Srbije danas nosi ime ovog velikog košarkaša.

U Alkobendasu, predgrađu Madrida, 2007. godine je otvorena Kuća slavnih Međunarodne košarkaške organizacije. Među 38 ličnosti koje su primljene nalazi se i Radivoje Korać, velikan jugoslovenske košarke

,,Žućko je imeo blistavu tehniku i ogromno znanje. Bio je brz i u svakom trenutku pretnja po koš protivnika. Nije voleo da vraća loptu saigračima. Bio je jak, imao je izuzetan osećaj da proceni trenutak za ulazak pod koš protivnika, a kad bi se tamo našao, bio je nepogrešiv.” – rekao je o njemu čuveni Aleksandar Nikolić.

Anita Ercegovčević

Diplomirani glumac-lutkar, koreograf i trener savremenog plesa. Diše i živi u umetnosti i za umetnost, u knjigama, radu sa decom i svakoj vrsti kreativnog stvaralaštva. Sanja o putovanjima, dalekim svetovima, egzotičnim destinacijama. Vodolija koja ne želi da odraste.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *